Yazılarımda amacım doğanın bir parçası olan insanı ön plana çıkarmak ve basit yaşamın insanı mutlu edebileceğini okuyanlara hissettirmekti. Nitekim öyle olması için uğraşta verdim. Okuduklarınız sizinle bağdaşmasa dahi o yazıyı okurken mutlu olmanızı istedim. Mutlu ve hayat dolu olmanızı. Çünkü yaşamın amacı benim için buydu, hayat dolu olmak. Şimdiyse ne kadar kınasak da, lanetlesek de, hakkında günlerce konuşup tartışsak da bir Ankara da yaşanan acı olayı değiştiremeyeceğiz. Bir anlık bir eylem, bir milletin yaşama heyecanını elinden aldı. Yarın gün aymayacak !

Politikler, kınamalarına ve taziye mesajlarına devam ededursun. Onda bunda hata aramak, suç yüklemek değil benim amacım. Nitekim böyle bir olayda varsa bir kişinin ihmali, vicdanıyla baş başa bırakıyorum kendisini.

Bir felaket gerçekleşti Türkiye’nin başkentinde, Ankara’nın göbeğinde. İlk değildi, son olması temennim. Orada, insanlıktan nasibini alamamış kişilerce yapılan saldırı sonrası, şişen gözleri ve daralan nefesleriyle bir daha sevdiklerini göremeyecek olanlar için bu gece zaman durmayacak mı ? Duracak. Bugün zaman bu millet için duracak.

Birini, sevdiğin birini kaybetmek, kelimelerle anlatılamayacak kadar kederli, kapanmayan derin bir yara gibi acı vericidir. Bugün Türkiye Cumhuriyeti 37 sevdiğini kaybetti. Artık sizlerde bu al bayrağa rengini verenlerdensiniz. Başımız sağ olsun !